رابطه بازی و آلزایمر
در مطالعهای كه بهتازگی نتایج آن در مجله آكادمی نورولوژی آمریكا منتشر شد، نشان داده شده است كه انجام فعالیتهای محرك ذهن با كاهش خطر بروز یا به تاخیر انداختن ابتلا به افت حافظه تحت عنوان «نقص خفیف شناختی» ارتباط دارد. همچنین میزان درگیربودن با این فعالیتها و تعداد و تنوع آنها نیز نقش مهمی در بروز این اختلال شناختی ایفا میكند.
نقص خفیف شناختی شرایطی است كه شیوع آن در سنین بالا و كهنسالی دیده میشود. این در حالی است كه مشكلات و بیماریهایی كه با تواناییهای تفكر و حافظه مرتبط هستند با «فراموشی» یكی نیست. افرادی كه مبتلا به نقص خفیف شناختی هستند نشانههای خفیفتری از نقص حافظه و فرآیندهای شناختی را نشان میدهند. آنها ممكن است در تكمیل یك تكلیف پیچیده مشكل پیدا كنند یا دشواری در درك اطلاعاتی كه میخوانند داشته باشند. درحالیكه بیمار مبتلا به فراموشی مشكلاتی در رابطه با انجام كارهای روزانه به صورت مستقل مانند لباس پوشیدن، دستشویی، حمامرفتن و غذا خوردن پیدا میكند. شواهد محكمی وجود دارد كه نشان میدهد نقص خفیف شناختی میتواند ایجادكننده فراموشی باشد.
دكتر یوناس گدا (Yonas E. Geda)، از كلینیك مایو در اسكاتزدالیه و عضو آكادمی آمریكایی نورولوژی میگوید: «اكنون دارویی كه در درمان نقص خفیف شناختی، فراموشی و بیماری آلزایمر موثر باشد وجود ندارد. بنابراین علاقه به فاكتورهای مرتبط با سبك زندگی كه میتواند پیری مغز را به تاخیر بیندازد از اهمیت بیشتری برخوردار است. مطالعات نشان داده است سبك زندگی در مشكلات حافظه و تفكر دخیل بوده و جزو فاكتورهایی است كه هزینه كمی داشته و در دسترس همگان قرار دارد.» دكتر گدا همراه گروهش، مطالعهای درباره سبك زندگی افراد و تاثیر آن در بروز زوال حافظه انجام دادهاند. وی میافزاید: «مطالعه ما نگاه دقیقتری داشته به اینكه اغلب افراد شركت كننده در فعالیتهای محرك ذهن از چه سنی شروع به درگیر شدن در این گونه فعالیتها را داشتهاند. هدف آزمون، یافتن این نكته بود كه شروع انجام این فعالیتها از چه زمانی برای مغز در درازمدت سودمندتر است.» در این مطالعه، پژوهشگران 2000 داوطلب با میانگین سنی 78 سال را كه مبتلا به نقص خفیف شناختی نبودند مورد مطالعه قرار دادند. در آغاز مطالعه، شركتكنندگان باید پرسشنامهای را تكمیل میكردند كه نشان میداد آنها در كدام دسته از فعالیتهای محرك ذهن به صورت قالب و در كدام دوره سنی (میانسالی یا بالاتر) شركت داشتند. شركتكنندگان، تستهای مربوط به تفكر و حافظه را هر 15 ماه یك بار به طور میانگین به مدت پنج سال انجام میدادند. در طول سالهای مطالعه، 532 شركتكننده نقص خفیف شناختی را نشان دادند.
پژوهشگران دریافتند كه استفاده از رایانه در میانسالی با 48 درصد كاهش خطر ابتلا به نقص خفیف شناختی مرتبط است. این در حالی است كه در گروه مبتلا تنها 2 درصد (۱۵ نفر) با رایانه كار میكردند. استفاده از رایانه در سنین بالا با 30 درصد خطر كمتر ابتلا به نقص خفیف شناختی مرتبط است و نیز استفاده از آن در هر دو دوره سنی با 37 درصد خطر كمتر در بروز مشكلات تفكر و حافظه ارتباط داشت.
مشغولبودن در فعالیتهای اجتماعی، مانند رفتن به سینما و تئاتر یا بیرونرفتن با دوستان، بازیهای دستهجمعی، در هر دو رده سنی میانسالی و پس از آن با 20 درصد خطر كمتر بروز نقص خفیف شناختی مرتبط بود. اشتغال به هنرهای دستی (البته فقط در دوره كهنسالی) 42 درصد خطر ابتلا را پایین میآورد.
نتایج این آزمایش نشان داد افرادی كه در دو نوع فعالیت درگیر بودند 28 درصد كمتر از افرادی كه در هیچ فعالیتی مشاركت نداشتند، مشكلات تفكر و حافظه را نشان دادند. در حالی كه افرادی كه در سه فعالیت مشاركت داشتند، 45 درصد و آنهایی كه در چهار فعالیت درگیر بودند، 56 درصد و در نهایت افرادی كه در پنج فعالیت مشاركت داشتند، 43 درصد كمتر خطر بروز این مشكلات را نشان دادند.
بهطور كلی هرچه افراد در دوران كهنسالی با فعالیتهای بیشتری سرگرم و مشغول باشند، با احتمال كمتری نقص خفیف شناختی را بروز میدهند. منبع: Medical Express




