همه  آرزوهات چند؟

همه آرزوهات چند؟

 بر شیطان حرامزاده لعنت. توی سمع‌ا... لمن حمده ركعت آخر نماز مغربم بود كه فكرش آمد توی ذهنم. فكرم را پاز كردم. هرچند خیلی سخت بود. فكرم این بود: آقاحامد چقد پول نیاز داری بالاخره؟ و به طرز مضحكی یك كاغذ برداشتم و سقف رویاهای مالی‌ام را نوشتم. یك خانه مثلا توی كیش، یك ویلا توی شمال، یك خانه پنج خوابه توی همین تهران. سالی دوسه تا سفر خارجی سالی هفت هشت تا كربلا و مشهد. یك ماشین شاسی بلند برای سفر و یك ماشین سدان برای توی شهر، ماهی چند شب رستوران رفتن و یك حقوق تا آخر عمرم ماهی حدود 50 میلیون تومان. همه را نشستم توی ماشین حساب تلفن همراهم حساب كتاب كردم و عددش به 500 میلیارد تومن هم نرسید. این حد و سقف نهایی و رویایی من بود و خب قطعا به یك دهم این آرزوها هم نخواهم رسید، اما حساب و كتابش خرجی نداشت و اگر 37 سالگی هم جوانی حساب شود و كماكان قبول داشته باشیم كه آرزو بر جوانان عیب نیست. من آن شب آرزوهای مادی‌ام را نوشتم. بعد فكرم رفت به این سمت كه آنهایی كه فلان هزار میلیارد تومان، بهمان هزار میلیارد تومان از حق و پول بیت‌المال را برداشتند و بردند می‌خواهند باهاش چه كار كنند ؟ یعنی مثلا با 4000 میلیارد تومان چه چیزی می‌شود خرید و چه لذتی می‌شود برد كه با 2000 میلیارد تومان نمی‌شود؟ مثلا كدام سفر، كدام هتل، كدام كنسرت و تئاتر و جشنواره را نمی‌شود با 2000 میلیارد رفت و باید 4000 میلیارد حتما باشد. آن دوهزار میلیارد می‌شود یك زیرساختی برای یك استان باشد و یك عمر یك جماعت چندصدهزار نفری را منتفع از عواید خودش كند. صفرها و عددها توی سرم وول می‌خوردند كه یك‌هو شروع كردم به بلندبلند خندیدن. همسرم گفت: وا بسم‌ا... خوبی؟ خودم را جمع و جور كردم و توی ذهنم دوباره شروع كردم به فكر كردن كه تو را خدا مملكت را ببین كه دارم توی ذهنم به اختلاسگرهایش التماس می‌كنم تو را خدا می‌خورید بخورید، ولی كمتر بخورین كه به بقیه هم یک ارزنی برسد. ناگفته پیداست همه آن فهرست آرزوهایی كه اول یادداشت ریسه كردم از درآمد حلال بود و خب با در‌آمد حلال هم رسیدن به همه این فهرست عمر نوح می‌خواهد و گنج روان قارون. فهرست آرزوهایم را مچاله كردم و توی سطل زباله انداختم و قامت بستم به نماز عشا.
سخن این كه به قول سیمین خانم دانشور توی سووشون: شلخته درو كنید چیزی هم‌ گیر خوشه‌چین‌ها بیاید.