ژولیت بینوش  پسر كوچولو  و مادرش

ژولیت بینوش پسر كوچولو و مادرش

 در شهری از شهرهای فرانسه، پسر كوچولو به مادرش كه باعجله حاضر می‌شد تا از خانه بیرون برود گفت: مادر، داری به كجا می‌روی؟ مادر گفت: ژولیت بینوش، بازیگر مورد علاقه‌ام كه از محبوبیت زیادی برخوردار است برای بازی در یك سكانس فیلم جدید خود به شهر كوچك ما آمده است. این بهترین فرصت است كه می‌توانم او را ببینم و از او امضا بگیرم و با او یك عكس سلفی بیندازم و در حالی‌كه لبخندی حاكی از شادی بر لب داشت با پسرش خداحافظی كرد و رفت. چند ساعت بعد به خانه برگشت. پسر كوچولو از وی پرسید: آیا بازیگر مورد علاقه‌ات را ملاقات كردی؟ آیا از او امضا گرفتی با او عكس سلفی انداختی؟ مادر با لحنی آكنده از خشم و خستگی گفت: من و جمعیت بسیاری از مردم شهر منتظر ماندیم، اما در نهایت به ما خبر دادند كه او بدون دیدار با هواداران خود شهر را ترك كرده است. وی سپس آهی كشید و افزود: ای‌كاش خدا شهرت و محبوبیت را به ما می‌داد نه به این ایكبیری.
 پسر كوچولو پس از شنیدن حرف‌های مادر به او گفت: مادر،‌ بیا با هم به جایی برویم كه آرزویت برآورده شود. مادر بی‌اعتنا گفت: این شوخی‌ها چیست، ژولیت بینوش چند ساعت است كه شهر ما را ترك كرده است. پسر كوچولو گفت: مادر، خواهش می‌كنم به من اعتماد كن. مادر به‌‌رغم میل باطنی تسلیم درخواست پسر كوچولو شد و هردو از خانه بیرون رفتند. وقتی به كلیسای بزرگ شهر رسیدند، پسر كوچولو گفت: رسیدیم. مادر گفت: به تو گفتم الان وقت شوخی نیست. پسر كوچولو گفت: مادر، تو گفتی ای‌كاش خدا شهرتی را كه به ژولیت بینوش داده است به ما داده بود. آیا چه افتخاری از این بزرگ‌تر كه به‌جای آن‌كه با كسی كه شهرت و محبوبیت را دریافت كرده است، با كسی كه شهرت و محبوبیت را داده است، دیدار و گفت‌وگو كنی؟ آیا سخن گفتن با خدا لذتبخش‌تر از سخن گفتن با بازیگر محبوب نیست؟  مادر كه سر به زیر انداخته و به خود آمده بود به پسر كوچولو گفت: این حرف‌ها را از كجا یاد گرفته‌ای؟ پسر كوچولو گفت: از شبكه اجتماعی. مادر گفت: دوباره آن را می‌گویی تا من آن را كپشن كنم؟ پسر كوچولو گفت: بلی. سپس مادر و پسر كوچولو یك سلفی با پس‌زمینه كلیسای بزرگ شهر گرفتند و مادر آن را به‌همراه كپشن یادشده در شبكه اجتماعی منتشر كرد و لایك‌ها و كامنت‌های بسیاری گرفت و اشخاص بسیاری دوستان خود را زیر آن منشن كردند و خاموش شدند.