حالا مگر زمین به آسمان می‌رفت یا آسمان به زمین می‌آمد اگر متر و معیارهای دیگری برای تقویم در نظر می‌گرفتند. این‌که ماه در فلان روز کامل می‌شود یا این‌که خورشید در فلان زاویه قرار می‌گیرد، چه دخلی دارد به من که دارم تقویم را ورق می‌زنم تا آخر ماه را پیدا کنم ببینم حقوقم را کی واریز می‌کنند یا موعد اقساطم کی سر می‌رسد. حالا نمی‌گویم شروع سال را می‌گذاشتند روز تولد من. این‌قدرها هم خودخواه نیستم ولی می‌گویم برای مایی که سرمان توی زندگی خودمان است بیشتر از آن‌که زاویه خورشید یا کامل شدن ماه اهمیت داشته باشد، روزهای قراردادی خودمان اهمیت دارد. روزهایی که شادی‌اش را می‌شود با چند کلمه پیامک واریز حقوق یا دو کلمه «تولدت مبارک» خلاصه کرد و غصه‌هایش را می‌شود در پیامک سررسید موعد قسط یا تماس صاحبخانه‌ای که منتظر اجاره این ماه است، دید.
این‌طور که می‌شد و اگر می‌خواستند تقویم را وفق مراد ما بنویسند باید طوری تنظیم می‌کردند که هرماه چند تا آخر داشت و مثلا الان که در ماه اسفند هستیم هرچند روز یک‌بار آخر ماه می‌شد و پیامک واریز می‌آمد و حالا آن وسط‌ها یک‌بار هم موعد قسط می‌رسید و با یکی از این آخر ماه‌ها سربه‌سر می‌شد می‌رفت.
یا مثلا اگر قرار بود من تقویم را بنویسم، اسم همه این فصل‌ها را خط می‌زدم و دوباره از نو فصل‌بندی می‌کردم. مثلا اسفند و فروردین و اردیبهشت باید برای خودشان یک‌فصل جدا باشند. فصل بودن که فقط گردش خورشید و زاویه ماه نیست. ماه‌هایی که در یک‌فصل قرار می‌گیرند باید باهم بجوشند. باید به هم بخورند. اسفند اصلا مال زمستان نیست. اسفند خود فروردین است. حالا یک‌کم اداواطوارش بیشتر است و نازش بیشتر.
 اصلا دست من بود، این سه ماه را یک‌فصل می‌کردم و اسمش را می‌گذاشتم «فصل دیوانه عاشق». بس که مثل دیوانه‌ها یا عاشق‌ها تکلیفش با خودش روشن نیست. یک‌لحظه بارانی است و یک آن آفتابی.