تجلیل از صدای ماندگار کودکی
مژگان عظیمی، بازیگر تلویزیون و دوبلور انیمیشنهای هایدی، پزشک دهکده و قصههای جزیره با حضور مدیران شبکه مستند و پیشکسوتان عرصه دوبله تجلیل شد. آیین بزرگداشت مژگان عظیمی و رونمایی از مستند «از کودکی تا کودکی» به تهیهکنندگی و کارگردانی ابوالفضل توکلی از تولیدات جدید شبکه مستند با حضور مدیرتولید شبکه مستند، پیشکسوتان دوبله و علاقهمندان به فرهنگ و هنر برگزار شد.
در ابتدای این نشست، مژگان عظیمی با قدردانی از شبکه مستند برای ساخت مستندهای پیشکسوتان دوبله و صدا گفت: نزدیک به 50 سال است که مشغول فعالیتهای هنری هستم. در ابتدا کار خود را از رادیو و برنامه کودکان آغاز کردم و در خدمت خانم وکیلی بودم. ایشان همیشه استاد من بودند و هیچوقت راهنماییهای ایشان را فراموش نمیکنم. از ایشان تشکر میکنم.
وی افزود: با گذر زمان و کسب تجربه بیشتر، آرامآرام از رادیو جدا و وارد عرصه صدا و دوبله شدم. این کار را بسیار دوست دارم و شاید اگر بار دیگر متولد شوم، همین کار را انتخاب کنم. همیشه تلاش کردم کارهای موفقی را در عرصه دوبلاژ ارائه دهم. امیدوارم در طول این سالها توانسته باشم لبخندی را بر لبان کودکان بیاورم و آنها را شاد کرده باشم.
او در پایان گفت: از آقای توکلی و همکاران خوبم برای محبتی که به من داشتند سپاسگزارم و از شبکه مستند که با ساخت مجموعه مستندهایی از اهالی صدا و دوبله به آنان پرداخت و فعالیت هنری آنها را ماندگار کرد.
دنیای کودکانه مژگان عظیمی
ژرژ پطرسی، مهمان ویژه این جلسه بود. او در سخنانی گفت: خانم عظیمی را از طریق رادیو نمیشناختم اما ایشان را در واحد دوبلاژ دیدم. در چند کار مشترکی که با ایشان داشتیم از اخلاق، رفتار، منش و انضباط ایشان بسیار راضی و خشنود بودم. همچنین همیشه برایم جای تعجب داشت که یک خانم چگونه میتواند بهجای یک بچه حرف بزند؟
وی ادامه داد: دقت داشته باشید کافی نیست که یک دوبلور فقط صدایش را در قواره یک بچه، کوچک کند، بلکه باید ذهنیت بچه را در خود ایجاد کند تا بتواند بهترین دوبله را ارائه دهد. همین موضوع باعث میشود تا مخاطب احساس کند که واقعا یک بچه حرف میزند. خانم عظیمی در این کار بسیار متبحر است. او دنیای یک بچه را بهخوبی در کارش به تصویر میکشد. خاطرم هست در سریالی که با ایشان همکاری میکردیم یک کاراکتر بچه داشتیم که واقعا دوستداشتنی بود. وقتی صدای خانم مژگان عظیمی هم بر او نشست بسیار عالی شد.
مدیرتولید شبکه مستند نیز در بخش دیگری از این نشست گفت: در سالهای گذشته در عین اینکه اتفاقات خوبی در کشور داشتهایم اما اتفاقات بد و تلخی نیز رخ داده است. یکی از این اتفاقات تلخ ازدستدادن برخی سرمایههای انسانی در کشور و کاهش سرمایه اجتماعی در جامعه است. بر همین اساس خیلی از افراد برجسته و کارآمدی که در اطراف ما بودند بنا بر دلایلی در جمع خانواده ما حضور ندارند.
وی افزود: با گذر زمان و کسب تجربه بیشتر، آرامآرام از رادیو جدا و وارد عرصه صدا و دوبله شدم. این کار را بسیار دوست دارم و شاید اگر بار دیگر متولد شوم، همین کار را انتخاب کنم. همیشه تلاش کردم کارهای موفقی را در عرصه دوبلاژ ارائه دهم. امیدوارم در طول این سالها توانسته باشم لبخندی را بر لبان کودکان بیاورم و آنها را شاد کرده باشم.
او در پایان گفت: از آقای توکلی و همکاران خوبم برای محبتی که به من داشتند سپاسگزارم و از شبکه مستند که با ساخت مجموعه مستندهایی از اهالی صدا و دوبله به آنان پرداخت و فعالیت هنری آنها را ماندگار کرد.
دنیای کودکانه مژگان عظیمی
ژرژ پطرسی، مهمان ویژه این جلسه بود. او در سخنانی گفت: خانم عظیمی را از طریق رادیو نمیشناختم اما ایشان را در واحد دوبلاژ دیدم. در چند کار مشترکی که با ایشان داشتیم از اخلاق، رفتار، منش و انضباط ایشان بسیار راضی و خشنود بودم. همچنین همیشه برایم جای تعجب داشت که یک خانم چگونه میتواند بهجای یک بچه حرف بزند؟
وی ادامه داد: دقت داشته باشید کافی نیست که یک دوبلور فقط صدایش را در قواره یک بچه، کوچک کند، بلکه باید ذهنیت بچه را در خود ایجاد کند تا بتواند بهترین دوبله را ارائه دهد. همین موضوع باعث میشود تا مخاطب احساس کند که واقعا یک بچه حرف میزند. خانم عظیمی در این کار بسیار متبحر است. او دنیای یک بچه را بهخوبی در کارش به تصویر میکشد. خاطرم هست در سریالی که با ایشان همکاری میکردیم یک کاراکتر بچه داشتیم که واقعا دوستداشتنی بود. وقتی صدای خانم مژگان عظیمی هم بر او نشست بسیار عالی شد.
مدیرتولید شبکه مستند نیز در بخش دیگری از این نشست گفت: در سالهای گذشته در عین اینکه اتفاقات خوبی در کشور داشتهایم اما اتفاقات بد و تلخی نیز رخ داده است. یکی از این اتفاقات تلخ ازدستدادن برخی سرمایههای انسانی در کشور و کاهش سرمایه اجتماعی در جامعه است. بر همین اساس خیلی از افراد برجسته و کارآمدی که در اطراف ما بودند بنا بر دلایلی در جمع خانواده ما حضور ندارند.




