یک پدر و مادر خوب، مشکلات و مسائل را با گفت‌وگو حل می‌کنند، نه با داد و فریاد. اگر هم فرزندشان شروع به سر و صدا و فریاد کرد آنها ساکت می‌مانند تا فضا دوباره آرام شود و گفت وگوها از سر گرفته شود. یک پدر و مادر خوب به فرزندان خود قدرت انتخاب می‌دهد و آنها را در انتخاب‌هایی مثل رنگ لباس یا چیدمان اتاقش آزاد می‌گذارند. نکته این است که فرزندان هرچه بزرگ‌تر می‌شوند، این قبیل آزادی‌ها در انتخاب باید بیشتر شود، چون لازم نیست فرزندان تحت‌کنترل همیشگی باشند. یک پدر و مادر خوب به صحبت‌های فرزندان‌شان با دقت گوش می‌دهند و برای او وقت می‌گذارند. همچنین به او نیز مهارت گوش دادن را می‌آموزند تا تعاملی دوطرفه میان‌شان شکل بگیرد و روابط خانوادگی مستحکم‌تر شود. البته این گفته‌ها به معنی قاطع نبودن والدین نیست، چراکه برخورد قاطع با اشتباه فرزندان نیز یکی از شاخص‌های سنجش پدر و مادر خوب است اما به یاد داشته باشید که قاطع بودن به معنی توسل به خشونت نیست، زیرا خشونت با الفبای فرزندپروری مغایرت دارد.