جهاد جیتکس
چهل‌وسومین دوره نمایشگاه جیتکس از 24 تا 28مهر در دبی برگزار شد. این نمایشگاه یکی از مهم‌ترین و تاثیرگذارترین رویدادهای حوزه صنعت و فناوری است.
جهان: امسال شرکت‌های فناوری 176کشور جهان در جیتکس شرکت کردند. 20شرکت ایرانی هم در یک پاویون اختصاصی توانمندی‌های خود را به جهانیان نشان دادند. این نمایشگاه فرصت خوبی برای جذب سرمایه و مذاکره با سرمایه‌گذاران و پیشرفت استارتاپ‌هاست.
جدل: یکی از شرکت‌کنندگان در نمایشگاه متوجه شده که در خیابان‌ها و مکان‌های عمومی دبی هیچ نمادی در حمایت از فلسطین نیست. وی که خود تولیدکننده محصولات فرهنگی و هنری است، از پیش از سفر کیفی با طرح پرچم فلسطین همراه داشت. همان شبی که رژیم نحس صهیونیستی بیمارستان المعمدانی را بمباران کرد، این رفیق ایرانی تصمیم گرفت از کیفش با پس‌‌زمینه برج خلیفه عکسی بگیرد. به فاصله کوتاهی چند شرطه سراغش رفتند و گفتند که دیده‌اند با پرچم فلسطین عکس می‌گیرد! پلیس‌ها همه مدارک و آدرس ایمیل این ایرانی را بررسی و استعلام می‌کنند. در نهایت، اجازه دادند برود ولی به او هشدار دادند که تکرار نکند چون زندانی و دیپورت می‌شود.
جذب: دلیل این منع عجیب ماهیت برساخته دبی است. دبی، سردمدار توسعه اقتصادی امارات متحده عربی است. به‌واسطه این سردمداری، محیط و روحیه حاکم بر آن بر مبنای سود و منفعت اقتصادی شکل گرفته است. پس هرچه که احتمال می‌رود این سود و منفعت را خراب کند، ممنوع کرده‌اند. سیاست حاکمان امارات بر این است که رویکردی مطابق با استانداردها و ارزش‌های غرب در پیش بگیرند تا امنیت سیاسی و اقتصادی کشورشان همیشه تامین باشد. در چنین محیطی، وقتی خبر حمله اسرائیل به مردم غزه شنیده می‌شود، حتی عرق ناسیونالیستی عربی هم اجازه ندارد بجنبد چه برسد به حس انسان‌دوستانه یا عزم مخالفت با ظالم و ماشین آدم‌کشی.
جرات: آن مردی که شرحش رفت و تیمش، دل‌شان طاقت نیاورد و خودشان دست به کار شدند و ویدئویی دلی برای فلسطین ساختند. داستان ویدئو از این قرار است که اعضای تیم در نقاط مختلف نمایشگاه پخش می‌شوند. فیلمبردار گروه در راهروهای نمایشگاه می‌چرخد و اعضای تیمش را از جلوی لنز دوربین می‌گذراند درحالی‌که صفحه موبایلشان را به دوربین نشان می‌دهند. همگی عکس پرچم فلسطین را روی صفحه موبایلشان دارند. هیچ‌کدام از دیگر افراد حاضر در نمایشگاه متوجه این حرکت نشدند. به‌خاطر قوانین آنجا نباید هم می‌شدند. آن نمایشگاه فناوری‌های دنیای آینده فارغ از دردهای بشری و بدن‌های تکه‌تکه‌شده مردم زندانی و محاصره‌شده فلسطین است. اما این گروه به‌دنبال مصرع «تو چراغ خود برافروز» بود. می‌خواست حتی در این دنیای هوش و آدم‌مصنوعی هم یادی از فلسطین شود. شاید باید اسم این بند آخر را می‌گذاشتم «جهاد».
عطیه عیار | نویسنده و مترجمجدل: یکی از شرکت‌کنندگان در نمایشگاه متوجه شده که در خیابان‌ها و مکان‌های عمومی دبی هیچ نمادی در حمایت از فلسطین نیست. وی که خود تولیدکننده محصولات فرهنگی و هنری است، از پیش از سفر کیفی با طرح پرچم فلسطین همراه داشت. همان شبی که رژیم نحس صهیونیستی بیمارستان المعمدانی را بمباران کرد، این رفیق ایرانی تصمیم گرفت از کیفش با پس‌‌زمینه برج خلیفه عکسی بگیرد. به فاصله کوتاهی چند شرطه سراغش رفتند و گفتند که دیده‌اند با پرچم فلسطین عکس می‌گیرد! پلیس‌ها همه مدارک و آدرس ایمیل این ایرانی را بررسی و استعلام می‌کنند. در نهایت، اجازه دادند برود ولی به او هشدار دادند که تکرار نکند چون زندانی و دیپورت می‌شود.
جذب: دلیل این منع عجیب ماهیت برساخته دبی است. دبی، سردمدار توسعه اقتصادی امارات متحده عربی است. به‌واسطه این سردمداری، محیط و روحیه حاکم بر آن بر مبنای سود و منفعت اقتصادی شکل گرفته است. پس هرچه که احتمال می‌رود این سود و منفعت را خراب کند، ممنوع کرده‌اند. سیاست حاکمان امارات بر این است که رویکردی مطابق با استانداردها و ارزش‌های غرب در پیش بگیرند تا امنیت سیاسی و اقتصادی کشورشان همیشه تامین باشد. در چنین محیطی، وقتی خبر حمله اسرائیل به مردم غزه شنیده می‌شود، حتی عرق ناسیونالیستی عربی هم اجازه ندارد بجنبد چه برسد به حس انسان‌دوستانه یا عزم مخالفت با ظالم و ماشین آدم‌کشی.
جرات: آن مردی که شرحش رفت و تیمش، دل‌شان طاقت نیاورد و خودشان دست به کار شدند و ویدئویی دلی برای فلسطین ساختند. داستان ویدئو از این قرار است که اعضای تیم در نقاط مختلف نمایشگاه پخش می‌شوند. فیلمبردار گروه در راهروهای نمایشگاه می‌چرخد و اعضای تیمش را از جلوی لنز دوربین می‌گذراند درحالی‌که صفحه موبایلشان را به دوربین نشان می‌دهند. همگی عکس پرچم فلسطین را روی صفحه موبایلشان دارند. هیچ‌کدام از دیگر افراد حاضر در نمایشگاه متوجه این حرکت نشدند. به‌خاطر قوانین آنجا نباید هم می‌شدند. آن نمایشگاه فناوری‌های دنیای آینده فارغ از دردهای بشری و بدن‌های تکه‌تکه‌شده مردم زندانی و محاصره‌شده فلسطین است. اما این گروه به‌دنبال مصرع «تو چراغ خود برافروز» بود. می‌خواست حتی در این دنیای هوش و آدم‌مصنوعی هم یادی از فلسطین شود. شاید باید اسم این بند آخر را می‌گذاشتم «جهاد».
