كشیدگی عضلانی، آسیبی است كه در آن بافت‌هایی كه عضله را به استخوان وصل می‌كنند دچار آسیب می‌شوند. كشیدگی عضله نباید با پیچ‌خوردگی رباط‌ها اشتباه شود. پیچ‌خوردگی معمولا رباط‌هایی را درگیر می‌كند كه دو استخوان را به هم وصل می‌كنند و با تاندون و عضله ارتباطی ندارد. استفاده از یخ و بانداژ فشاری و استراحت برای پیشگیری از تورم و التهاب بیشتر اولین اقدامات درمانی بوده و بعد از آن فیزیوتراپی می‌تواند آغاز شود. فیزیوتراپی به‌طور قطع موارد خفیف را بهبود بخشیده و در موارد شدید ممكن است درمان‌های جراحی و ترمیمی لازم شود. نسبت به‌شدت آسیب، علائم بیمار هم متفاوت خواهد بود.
درد و حساسیت شدید به لمس، قرمزی و كبودی، محدودیت حركات مفاصل، اسپاسم و گرفتگی عضلات، تورم و ضعف عضلانی از مهم‌ترین علائم كشیدگی عضله و تاندون است. اگر با وجود انجام درمان‌های ذكر شده، علائم بیمار تشدید شد، به‌خصوص این‌كه بیمار درد غیرقابل تحمل داشت و كرخی و سوزن‌سوزن شدن احساس كرد، متوجه می‌شویم كه آسیب جدی است و باید از روش‌های تشخیصی همچون ام‌آر‌آی و سونوگرافی سود جست.
كشیدگی‌های حاد عضلانی ممكن است ناشی از حركاتی همچون بلند كردن اجسام سنگین در وضعیت‌های مناسب بروز یابد، اما كشیدگی‌های مزمن عضلانی می‌تواند در اثر آسیب‌های مكرر ایجاد شود، زمانی كه شما فشار زیادی بر عضله خود وارد می‌كنید و یك حركت خاص را بارها و بارها تكرار می‌كنید، پرداختن به ورزش‌های پرتنشی همچون فوتبال، بوكس، كشتی و... می‌تواند خطر دچار شدن به كشیدگی عضله را دوچندان كند. بخش‌های خاصی از بدن در انجام ورزش‌های مذكور بیشتر در معرض خطر كشیدگی عضلانی هستند. آرنج‌ها هم در ورزش‌های پرتابی و راكتی آسیب‌پذیرترند. انجام مرتب تمرینات كششی و تقویتی تحت نظر یك فیزیوتراپیست، آمادگی جسمانی و فعالیت‌های شغلی به عنوان بخشی از برنامه ورزشی می‌تواند خطر بروز كشیدگی عضلانی را كاهش دهد. گرم كردن قبل از ورزش می‌تواند خطر بروز پارگی عضلات را كاهش دهد.