طی سال‌های گذشته تقریبا به تمام قنات‌های كشور بی توجهی شده و خشكسالی از یك سو و برداشت بی‌حد و حساب و غیراصولی از منابع زیرزمینی از سویی و بی‌مهری به قنات‌ها از دیگر سو، موجب از بین رفتن بسیاری از آنها در سراسر كشور شده است. با این همه شاید دلیل نابودی قنات‌های تهران كمی متفاوت‌تر باشد؛ دلیلی كه یك سر آن به مدرنیته شدن سریع و بی‌در و پیكر این كلانشهر می‌رسد؛ عواملی مثل احداث مترو، سازه‌ها و برج‌های بلند و آسمانخراش و نبود سیستم فاضلاب
جامع شهری.
مترو: متروی تهران بی توجه به مسیر قنات‌ها، بسیاری از آنها را كور كرد و باعث از دست رفتن این سرمایه ملی و میراثی شد. شاید اگر مسؤولان اندكی دغدغه داشتند و اندكی دانش میراثی، به این سهولت راه را بر آبِ داخل قنات نمی‌بسته و باعث خشك شدن آن نمی‌شدند.
شاید برای مهم‌ترین تاثیر مخرب مترو بر قنات‌های تهران بتوان به خشك شدن چشمه علی شهر ری اشاره كرد كه سال گذشته رسانه‌ها به دفعات خبرش را منتشر كردند و هشدار دادند. گرچه چشمه علی، قنات نیست، لیكن همان بلایی كه باعث شد آب زیرزمینی به مظهر قنات‌های خشك شده تهران نرسد، همان بلا نیز باعث قطع شدن مسیرِ آب به چشمه علی شهر ری شد .
پی كنی‌های عمیق: ساختمان‌ها هرچه بلندتر باشند، به پی‌ها و فوندانسیون‌های عمیق‌تری هم نیازمندند. حال اگر این پی‌های عمیق ساختمان‌ها (كه در تهران بی‌شمارند)، در مسیر میله افقی   یا گالری قنات باشند، یقینا آن را كور كرده و باعث خشك شدن قنات خواهد شد .
ورود فاضلاب شهری به آب قنات: در نبود سیستم اگوی شهری، یقینا آب فاضلاب وارد آب قنات شده و آن را آلوده خواهد كرد، گرچه این آب برای شرب مناسب نیست، لیكن برای آبیاری فضای سبز همچنان مناسب و كم‌هزینه خواهد بود.