درباره سینمای کودک و نوجوان و خود جشنواره حرف‌های گفته نشده و عنوان نشده فراوانی وجود دارد که در این مختصر نمی‌گنجد ولی بر موارد کلی و عجیب آن می‌توان مروری کوتاه کرد. مانند این‌که کشور صاحب سینمای حرفه‌ای با داشتن میلیون‌ها کودک و نوجوان هنوز در شیش و بش داشتن چند فیلم کودک است و جشنواره‌‌اش فقط با هشت عنوان فیلم در بخش مسابقه برپا شد و مورد عجیب و تأسف‌آورتر این‌که فقط یک انیمیشن قابلیت مشارکت و دیده شدن داشته، آن‌هم در جهانی که اکران‌های اصلی‌اش را انیمیشن‌ها رونق می‌بخشد. واقعیت امر این است که شواهد امسال و مدیریت جشنواره به لحاظ نظری/ تحلیلی و رویکرد محتوایی و کارکرد فرم فیلم‌ها نشان داد هنوز در بر همان پاشنه سه دهه گذشته‌‌ فاقد فیلم ویژه کودک می‌گردد و خواهد گردید. یعنی چنانچه انتشار متن مدیرعامل فارابی و دبیر جشنواره را به‌عنوان مانیفست راهبری سینمای کودک بدانیم، مهر تایید و تأکیدی بر این گزاره است که هنوز قرار است سینمای کودک برای منظورهای دیگری حمایت شود. بی‌پرده و فاش باید گفت انتظار آقایان از سینمای کودک هنوز باید در درجه اول کاربردی مغایر با پر کردن اوقات فراغت این گروه‌های سنی داشته باشد. یعنی همچنان از این سینما توقع تغییر جهان سیاسی بزرگسالان می‌رود. اگر مبنای نابودی سینمای کودک و نوجوان را از وقتی بدانیم که فیلمسازان فاقد «کودک درون» و دارای گرایش‌های متمایز با خواست کودک، برای زدن حرف‌های بزرگ وارد این عرصه شده و ساخت آثاری نه برای کودکان که برعکس به بهانه کودکان_ یا نهایتا با حضور بازیگران کودک و نوجوان_ را جایگزین فیلم‌های خاص کودک و بازنمایی دنیای کودکان کرده‌اند، یا شکل‌گیری فضا و محیطی که شبه‌روشنفکران برای اهداف سیاسی/ ایدئولوژیک خود به سینمای کودک لشکرکشی کرده‌‌ و گرایش‌های فانتزی وقت این عرصه را با محتواهای مثلا حقوق کودکان و در کل با داستانک‌های واقعی و غیر‌واقعی سینمای کودک بمباران کرده‌اند تا بر ویرانه‌های آن‌ سینمای حزبی/ فستیوالی را برپا کنند. متأسفانه متن سخنرانی دبیر جشنواره این دوره نیز حکایت از رویکردهایی دارد که شاید بار دیگر یا بهتر گفته شود همچنان به سیاق گذشته راه نیاز کودک و نوجوان ما را به ترکستان ختم کند و در‌واقع همان وضعیت در موقعیتی امروزین ادامه یابد. اگرچه حامد جعفری در نشست رسانه‌ای پیشابرگزاری جشنواره‌ بر موارد مهمی اشاره داشت که چنانچه حرکت بر مدار آن جدی باشد، می‌تواند سینمای کودک را به‌سمت توفیق سوق دهد؛ خصوصا آنجا که بر «مخاطب‌محوری» فیلم‌های مخصوص این گروه‌های سنی تأکید کرد و از همه مهم‌تر کوتاه کردن دست فیلمسازان کارنابلد و شکست‌خورده‌‌ای را که هنوز انتظار بودجه دولتی دارند، نوید داد و‌... .