کریمی به‌دلیل هوش، تدبیر و شجاعتش به‌سرعت در رده‌های مختلف فرماندهی رشد کرد. او از نخستین روزهای جنگ تحمیلی در جبهه‌ها حضور داشت و در عملیات‌های بزرگ مثل فتح‌المبین، بیت‌المقدس و والفجر‌ها نقشی کلیدی ایفا کرد. به‌ویژه پس از شهادت فرماندهان همسنگرش، مسئولیت‌های سنگینی بر دوش گرفت و تا آخرین لحظه میدان را ترک نکرد. 
خاطره‌ای که همرزمانش نقل می‌کنند، مربوط به شب‌های پیش از عملیات خیبر است. کریمی با همان سادگی و بی‌ریایی همیشگی کنار رزمندگان می‌نشست و می‌گفت: «این روزها امتحان الهی است. مهم نیست من زنده بمانم یا نه، مهم این است که اسلام زنده بماند». همین روحیه بود که به رزمندگان امید و جسارت می‌بخشید. 
او سرانجام در جزیره مجنون و در عملیات خیبر به شهادت رسید. زندگی و شهادتش نمونه‌ای از ایمان، شجاعت و اخلاص است و باعث شد نامش در تاریخ دفاع ‌مقدس ماندگار بماند.