تنها استخوان متحرك سر و صورت، فك پایین است كه با یك مفصل به استخوان گیجگاهی، در نزدیك گوش متصل شده است .
این مفصل نقش كلیدی در رشد فك پایین دارد و حركات جلو و عقب و حركات طرفی فك پایین را كنترل و هدایت می‌كند. اگر در سنین دبستان یا پایین تر به این مفصل صدمه وارد شود، رشد در این ناحیه مختل شده و فك پایین به طرف مفصل صدمه خورده منحرف می‌شود.
به همین دلیل به والدین توصیه می‌شود در صورت ضربه شدید به صورت، صدمه به مفصل و رشد طرفی فك پایین را توسط متخصص ارتودنسی یا جراحی فك و صورت پیگیری كنند.
گاهی اوقات مفصل فقط صدا می‌دهد كه در این صورت اقدام درمانی خاصی نمی‌طلبد، اما اگر آسیب به مفصل باعث محدودیت در باز شدن دهان شود چند اقدام درمانی را باید پیگیری كرد. نشانگان مفصل فكی گیجگاهی در زنان شایع‌تر است كه از علائم شایع آن می‌تواند درد مبهم روی یك طرف فك، حساسیت به لمس عضلات جونده، صدای تق كردن هنگام بازكردن، ناتوانی بازكردن كامل دهان، سردرد و درد بر اثر خمیازه كشیدن باشد.
در صورت ابتلا باید پیش از هر چیز، مدیریت استرس را مد نظر قرار داد و انقباضات عضلات ناشی از استرس را به حداقل رساند كه معمولا شب هنگام به شكل دندان قروچه خود را نشان می‌دهد و دندان قروچه بر مشكلات مفصل نیز می‌افزاید .
سپس باید یك محافظ شبانه برای دندان‌ها توسط دندانپزشك یا متخصص پروتز ساخته شود كه انقباضات عضله را به حداقل می‌رساند.
كنترل بازكردن و گرم نگه داشتن محل مفصل و دو طرفه خوردن، اقداماتی هستند كه به درمان مفصل كمك می‌كنند .
اگر آسیب داخلی متوجه مفصل باشد، روش‌های درمانی متفاوتی می‌طلبد.