فهرست استان‌های محروم در کشور طولانی است؛ سیستان و بلوچستان، گلستان، هرمزگان و کهگیلویه و بویراحمد از استان‌هایی هستند که در صدر استان‌های محروم قرار دارند. در این بین اما اگر به فهرست تخصیص بودجه به استان‌ها در سال‌های اخیر نگاه شود، به نکته مهمی دست پیدا خواهیم کرد. حقیقت این است تخصیص بودجه سالانه می‌تواند نقش بسزایی در محرومیت‌زایی داشته باشد. به‌جز در بودجه 1400 که تا حدودی به استان‌های سیستان و بلوچستان و گلستان توجه شده‌است، در سال‌های گذشته استان‌های محروم، از بودجه سهم اندکی داشتند. با نگاه به اعداد و ارقام، متوجه خواهیم شد که تخصیص وام دولتی و توزیع منابع مالی، در بسیاری از استان‌ها ناعادلانه است. ناعدالتی اقتصادی، ناعدالتی فرهنگی و البته اجتماعی و بهداشتی را هم به همراه دارد. در برخی استان‌ها آموزشگاه یا ورزشگاه و سینما وجود ندارد؛ همان‌طور که بیمارستان و درمانگاه هم نیست. شاید گفته شود وجود درمانگاه و بیمارستان ضروری است اما سینما برای یک شهر می‌تواند ضروری نباشد. مساله اینجاست که نظام سلامت در محلی بیمارستان و درمانگاه می‌سازد که سودی برای او داشته باشد؛ در کلانشهری مانند تهران تا چشم کار می‌کند بیمارستان، درمانگاه و مطب وجود دارد اما در استانی مانند سیستان و بلوچستان یا کهگیلویه و بویراحمد، بیمارستان‌های خالی در انتظار حضور پزشکان عمومی هستند.
در کنار مساله نحوه تخصیص بودجه باید به رشد جمعیت هم توجه کرد. رشد جمعیت در استان‌های سیستان‌و‌بلوچستان و هرمزگان به نسبت دیگر استان‌های کشور بیشتر است، حال سؤال این است آیا به نسبت جمعیتی که در این استان‌ها زندگی می‌کنند، بودجه قابل قبولی برای تامین نیازهای اولیه آنها تخصیص داده می‌شود؟ با نگاه به بودجه سال‌های گذشته جواب روشن است. طبق داده‌های مرکز آمار کشور، نابرابری توزیع درآمد و تخصیص بودجه به بروز فقر و ایجاد شکاف طبقاتی بیشتر کمک می‌کند. با توجه به همین داده‌ها، در سال‌های اخیر استان‌های گلستان، سیستان و بلوچستان و هرمزگان بیشترین نابرابری اقتصادی را شاهد بودند.
 نکته مهم دیگری که در استان‌های محروم وجود دارد، مشکلات فرهنگی است، تفاوت فرهنگی اتفاق بدی نیست، اما در برخی شهرها این مساله سبب شده برای بانوان مشکلاتی ایجاد شود‌.
 درواقع برخی مسائل فرهنگی سبب شده زنان نتوانند درباره مشکلات و کمبودهایی که با آن دست و پنجه نرم می‌کنند صحبت کنند به همین دلیل این نیاز آنها به فراموشی سپرده می‌شود‌. این مساله می‌تواند، مشکلات بهداشتی و درمانی زیادی را برای آنها ایجاد کند.