هواداری در نوجوانان و جوانان معمولا از سایر گروه‌های سنی پررنگ‌تر است به‌طوری که هواداران دو آتشه را می‌توان در این طیف سنی به فراوانی مشاهده کرد. هوادار بودن البته از دوره نوجوانی جوانه می‌زند، زیرا این تلاشی طبیعی برای هویت‌یابی است و اصولا مسأله‌ای منفی نیز تلقی نمی‌شود مگر این‌که فرد را به مسیرهای نادرست و اشتباه هدایت کند.  با این حال حتی وقتی فرزند‌مان یکی از هواداران دو آتشه است و مثلا در مورد یک چهره تعصب افراطی از خود نشان می‌دهد باید با فوت و فنی خاص با وی مواجه شویم، چرا   ‌که بیان جملاتی مثل این که «آخر این کیست که تو به او علاقه داری» یا « مگر بیکاری که از فلان شخص هواداری می‌کنی» بسیار مخرب است. این جملات و واکنش‌ها فقط سبب دور شدن ما از فرزندان‌مان می‌شود. بنابراین پدر و مادر وظیفه دارند به جای سرکوب یا تحقیر الگویی که نوجوان‌شان برای خود انتخاب کرده بدون این‌که شروع به نصحیت وی کنند به حرف‌های نوجوان خود گوش بدهند. آنگاه به‌تدریج، آرام و با مهربانی الگوهای مناسب را به او  معرفی کنند تا نوجوان در ازای چیزی که قرار است از دست بدهد، چیزی بهتر در اختیار داشته باشد.