نگرانی‌های یک مستند‌ساز
مهوش شیخ‌الاسلامی، یکی از مستندسازان قدیمی کشور که آثاری همچون ماده ۶۱، به کجا تعلق دارم، خانه دوم، یوفک، توپ، چارشو، پیر حرا، پرشنگ، قاتل یا مقتول، اتاق تاریک، کول‌فرح و تنگراه را در کارنامه دارد، گفت: کشور ما از نظر تنوع سوژه برای ساخت فیلم‌های مستند بستر بسیار خوبی دارد، منتها مستندسازی در این شرایط از جهات گوناگون با سختی‌های زیادی مواجه است.
او درباره برخی دغدغه‌ها و علاقه‌مندی‌هایش برای مستندسازی تصریح کرد: خیلی دوست دارم درباره طبیعت و محیط زیست کار کنم ولی دست به هر چه بزنی، مسأله‌ای دارد. مسأله آب هم آن‌قدر جدی شده که دیگر نمی‌دانم چه باید کرد؛ این در حالی است که کارشناسان پیش‌بینی می‌کردند به چنین وضعیتی می‌رسیم و در آثار مستند هم بارها بر آن تاکید شده بود. پس با خودم فکر می‌کنم الان چه کاری در مورد آب می‌توانم انجام دهم. به نظرم تنها کار همین است که شخصا مصرف زیاد نداشته باشم. خیلی از ما براساس تربیتی که داشته‌ایم، یاد گرفته‌ایم حتی آب صرف‌شده برای شست‌وشوی سبزی و میوه را هدر ندهیم و پای گل‌ها و درخت‌ها بریزیم اما متاسفانه هرکدام از ما در اطراف خود صحنه‌های زیادی می‌بینیم که چطور این آب هدر می‌رود و این نگرانی با زندگی روزانه من عجین شده و آرامشم را می‌گیرد، چون در نهایت یک ایرانی هستم، عاشق این مملکتم و دلواپس برهوت شدن این سرزمینم.
